Karl Wilhelm Rosenow
Biografia
Karl Wilhelm Rosenow (1873–1958) urodzony 17 stycznia 1873 w Szczecinku, był niemieckim nauczycielem i krajoznawcą związanym z Pomorzem Zachodnim w okresie Cesarstwa Niemieckiego i Republiki Weimarskiej. Inicjator powstania, a następnie wieloletni dyrektor Muzeum w Darłowie.
Pochodził z rodziny kupieckiej z Turyngii; po śmierci ojca był wychowywany przez dziadków; w latach 1890–1893 uczył się w Królewskim Ewangelickim Seminarium Nauczycielskim w Dramburg (Drawsko Pomorskie), a w latach 1893–1895 w Królewskim Seminarium Nauczycielskim w Bütow (Bytów). 17 maja 1895 uzyskał dyplom nauczycielski.
Karierę nauczyciela rozpoczął w 1895 roku w szkole ludowej we wsi Pöhlen, a na przełomie 1895–1896 przeniesiony do Rügenwalde (Darłowo), gdzie uczył geografii i kładł nacisk na krajoznawstwo, ochronę przyrody i historię. Był wicedyrektorem szkoły; w 1933 roku przeszedł na emeryturę. Wśród jego uczniów był Richard Zenke, malarz i nauczyciel, z którym łączyła go długoletnia przyjaźń.
W 1897 roku założył Bibliotekę Ludową w Darłowie, prowadząc ją przez około 20 lat. W 1917 roku otworzył prywatne muzeum w dwóch salach domu parafialnego przy ul Bogusława X; w 1923 zorganizowano pierwszą publiczną wystawę, co uważa się za otwarcie Muzeum Regionalnego w Darłowie. Zbiory podzielono na cztery działy: archeologiczny, historyczny, geologiczny i przyrodniczy, a przy muzeum utworzono bibliotekę.
W 1929 roku rozpoczęto remont Zamku Książąt Pomorskich, a w 1930 starosta sławieński otworzył wystawę i muzeum w nowym miejscu. W 1933 roku instytucja otrzymała nazwę Powiatowego Muzeum Regionalnego z siedzibą w Darłowie. Podczas II wojny światowej muzeum poświęcało więcej miejsca artefaktom związanym z III Rzeszą; Rosenow pełnił funkcję dyrektora do zajęcia miasta przez Armię Czerwoną w dniach 5–7 marca 1945. Tuż przed zajęciem spakował najcenniejsze zabytki z Zamku i kościoła Mariackiego, by ukryć je w skarbcu bankowym w Sławnie; część skrzyń przetrwała, reszta została zrabowana lub zniszczona. Skarby zostały ostatecznie przekazane do Muzeum Narodowego w Warszawie, a następnie do Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku.
Po wojnie Rosenow był internowany w obozach przejściowych w Sulechowie od 28 marca do 18 czerwca 1945; po zwolnieniu powrócił do Darłowa i przygotował nową ekspozycję. W 1946 roku został aresztowany ponownie, a 6 lipca 1947 deportowany do Niemiec. Osiedlił się w Ostheim, a od 1948 wznowił badania naukowe i publikował w pismach Pommern-Brief i innych; w 1955 został członkiem Towarzystwa Pomorskiej Historii, Starożytności i Sztuki. Zmarł 21 marca 1958 roku w Laubach i został pochowany w Ostheim.
Współpracownikami Rosenowa byli Karl Marquardt i Diether von Kleist.